گنجشکک اشی مشی

سالهای ویدیو ، سالهایی برای عشق و مرگ

omidvar — Fri, 18 Jan 2008 21:59:18 GMT

                                                سالهای ویدیو : فیلم ترسناک

   ده دوازده سالم بود . ویدیو که تازه پسوند متمایز کننده
   "فیلم بزرگ" به خودش گرفته بود والبته کماکان قاچاق
   محسوب میشد تنها دلیل تحمل شبهای تنهایی خانه در
   غیاب خانواده بود .
   یک شب از "فیلمی محل " ((در آن سالهای قبح مکانی به
   نام ویدئو کلوپ کسی که فیلم کرایه میداد را " فیلمی محل "‌
    میگفتند ـ مترجم ))
   فیلمی گرفتم و بالای کمد جالباسی که ویدیو مثل گنجی برای
   من و سری بریده و مایه سرافکندگی برای خانواده درونش
مخفی شده بود گذاشتم و ...

اواخر شب ناگهان یاد فیلم اجاره ای افتادم . زودی بساط ویدیو
رو ردیف کردم و فیلمُ که اسمش " جن گیر " بود چپوندم داخلش.
  لحاف و بالشت رو هم مقابل تی وی ولو کردم و بعد از خاموش
  کردن چراغ مشغول تماشا شدم .

از بازگویی اونچه که اون شب بر من گذشت میگذرم اما همینقدر بدونید فیلم که تموم شد جرات نمیکردم
سرمُ از زیرلحاف بیارم بیرون ..
حالا بماند که تا مدتها ترک حموم کردم و علیرغم فحش و کتک خوردن دست از مستراح رفتن به شیوه
سرپایی و اُپن و در حال سخنرانی بر نمیداشتم . به هر حال ..
تجربه دیدن "جن گیر" که همین اخیرن به عنوان ترسناکترین فیلم تاریخ سینما انتخاب شد باعث شد
که بعدها هرگز هیچ فیلمی نتونه باعث ترس و وحشت من که غالب اوقات در خلوت فیلم میبینم بشه .

اما اخیرن فیلمی به نام "‌اتاق 1408 " که بر اساس یکی از نگارشات پادشاه ترس ،
جناب "استفن کینگ" ساخته شده بدون چشم و چال در آوردن و سر بریدن و خون و خونریزی
نه مثل جن گیر اما به حد کفایت مایه ترس شد .
به همه مازوخیست های عزیز که دلتنگ کمی ترسیدنند توصیه می شه تا این فیلم را ببینند .
تنهایی البته.

سالهای ویدیو : فیلم عشقی

اون سالهای خیلی سال قبل ، همین که شب جمعه میشد و ایلی یهویی خراب می شدیم سر یکی
از فامیل پت و پهن خودمون معمول صحبتهای بعد از شام بعد از فریضه سیاسی عبادی غیبت کردن
یاد و نوستالوژیای خاطرات و افسوس سالهای هنوز نه چندان دور قبل از انقلاب خانواده و خوش
گذرونیهای آنچنانی شون بود که از اهم اونها کاباره و سینما رفتن های اونها بود .

با توجه به ممنوعیت قلیون مبحث کاباره رو درز میگیرم و میپردازم به بحث همیشه شیرین و
جاودانه سینما .

سینما رفتن فامیل ما از دید ریش سپیدان و گیس سپیدان فامیل به دو بخش حلال و حرام
تفکیک میشد.
اماسینمای حلال و حرام (( با توجه به اینکه آن جمع اکثریت قریب به اتفاق عشقولانه های
فردینی ـ فروزانی به هم داشته بودند(ایضن ننه بابای خودم ) آن تعداد ازسینماهایی را که در
زمان تجرد به همراهی رفته بودندسینمای حرام و ما بعد آن را سینمای حلال گویند ـ مترجم ))

و از نمونه های به کرات دیده شده هم به حلال و هم
به حرام در فامیل پت و پهن البته فیلمی هندی بود به
نام "‌سنگام "‌که من یکی از بس اسم این فیلم رو جلوم
برده بودند دیگه داشتم دق مرگ میشدم تا سر آخر به
کمک یک دستگاه طوسی رنگ عجیب و غریب که اون
روزها یادمه اسمش وی دو ئو یا ویتیو یا همچین چیزی بود
موفق به دیدن این ملودرام اشک آور و دستمال کاغذی
حروم کن شدم و البته که به هزار دلیل لذت بردم .

حالا و بعد از این همه سالیان دور و دراز و زمانی که
تقریبن چیز زیادی از اون فامیل پت و پهن باقی نمونده و
خیلی هاشون مثل آرتیست های محبوبشون رفتن سینه
خاک خوابیدن یک عدد فیلم ملودرام ژرمنی سبب شد تا
یاد اون مردم و اون فیلم قدیمی بیفتم و ..

" ترانه ای برای عشق و مرگ "با عنوان مکمل
" یکشنبه غمگین "‌ محصول 1999 آلمان نه اینکه
شباهتی با " سنگام " داشته باشه اما ملودرامی
هست بر پایه یک مثلث عشقی که با شروع جنگ
دوم جهانی تبدیل به مربع میشه و ...

اگه دوست دارید بقیه اشکال هندسی ـ عشقی فیلم
رو که واقعن خوش ساخت و دیدنی هست رو پیدا کنید
میتونید برید ببینیدش ..

البته اگه پیداش کنید . میگن فیلم کم یابیه .. میگن !

درباره کریستین بیل

omidvar — Tue, 15 Jan 2008 21:57:18 GMT

درباره کریستین بیل

   در بین بازیگران هالیوودی " کریستین بیل "‌
    حقیقتن نوع متفاوتی است .

   زمانی افسانه ای در مورد او دهان به دهان
    می شد با این مضمون که انتخاب اولیه
   "جیمز کامرون برای ایفای نقش "جک داوسن"
   در فیلم جاودانه " تایتانیک " او بوده که به خاطر
   دوری از شهرت از بازی در آن فیلم سرباز زده
   و نقش را به لئوناردو دی کاپریو واگذار نموده .

  این روایت درست یا غلط ، با رفتاری که این
    بریتانیایی هنرمند از خود نشان داده اغلب
    مطابقت دارد .
    اگر چه او به عنوان یک بازیگر در بالاترین کلاس
    ممکن سینما اثر گذار بوده اما همواره از تبعات
    شهرت و زندگی هالیوودی فراری بوده و کمتر پیش
    آمده که به رسانه ها اجازه سرک کشیدن
    در زندگی خصوصی خود را بدهد .

آغاز کار "‌ کریستین بیل "‌در سینما با ایفای نقش در فیلم { امپراطوری خورشید ـ 1987 } ساخته
استیون اسپیلبرگ بود که برای آن نقش از میان بیش از چهار هزار کودک برگزیده شد .
از آن زمان تا سال 2000 او در بیش از 10 فیلم دیگر بازی کرد تا اینکه در این سال او با فیلم
{ روانی آمریکایی ـ 2000 }در نقش جوانی ثروتمندکه سادیسم کشتن و مثله کردن زنان را داشت
تمام نگاهها را به خود معطوف نمود .

"‌کریستین بیل "‌ تقریبن در اکثر نقش آفرینی هایش کارهایی را انجام می دهد که کمتر بازیگری در سطح
او حاضر به تن دادن و ریاضت کشی برای انجام آنهاست .
او در فیلم { ماشینیست ـ 2005 } در اقدامی ناباورانه نزدیک به 36 کیلو از وزن بدنش را کم کرد تا اثرات
مالیخولیا و اینسومنیای یک گناهکار دچار عذاب وجدان را بر ذات و پیکره انسانی نشان بدهد .
در حالیکه بعد از بازی جرج کلونی به نقش بتمن همگان این کاراکتر را لوث و از دست رفته می پنداشتند
بیل با پذیرفتن ریسک بازی در نقشی فنا شده و شکست خورده با هنرنمایی فوق تصورش در ورسیون
جدید { بتمن آغاز میکند ـ 2005 } آنچنان این قهرمان عبوث گاتهام سیتی را احیا نمود که تحسین
تمامی منتقدان و علاقمندان سینما را برانگیخت تا آنجا که بلافاصله تهیه مقدمات ادامه ای دیگر بر
ماجراهای بتمن تدارک دیده شد .

از دیگر بازی های اعجاب آور "‌کریستین بیل "‌ ایفای نقش
یک خلبان جنگ ویتنام در فیلم {سحرگاه نجات ـ 2007 }
به کارگردانی فیلمساز مطرح آلمانی " ورنر هرتسوگ "‌است .
او در این فیلم که بر اساس واقعیات جنگ ویتنام ساخته شده
به نقش " دیتر دنگلر "‌ خلبان اسیر شده آلمانی الاصل نیروی
دریایی آمریکا بازی کرده که در نمایی باز و عیان پشقابی حاوی
کرمهای زنده کوچک که تنها تغذیه اردوگاه جنگلی اسرا به
حساب می آیند را می بلعد ضمن آنکه در این فیلم نیز همانند
ماشینیست او با کاهش وزنی مشهود شرایط غیر انسانی و
روند تخریب یک اسیر جنگی را به وضوح به نمایش می گذارد .

درخشش او در صحنه های مستقیم و متقابل وسترن بازسازی
شده {3:10 به یوما ـ 2006} در تقابل با فوق ستاره ای همچون
" راسل کرو " تاییدی بود بر اصرار آن دسته از منتقدانی که بیل
را بازیگری مولف می دانند .

کریستین بیل متولد 1974 انگلستان است .

لینکهای مرتبط :

بیوگرافی و فیلم شناخت کریستین بیل

مصاحبه ورنر هرتسوگ کارگردان "‌سحرگاه نجات " درباره فیلم و همکاری با کریستین بیل

جهل مرکب

omidvar — Fri, 11 Jan 2008 21:53:18 GMT

جهل مرکب

  با پخش واپسین قسمت از سریال ضعیف ،
بی محتوا  و خجالت آور "‌ چهل سرباز " در
هفته گذشته برای معدود بینندگان این سریال
  که به هر دلیلی ساعتی در هفته را به دیدن و
  تحملش اختصاص داده بودند تنها افسوسی برجای
ماند به جهت هدر رفتن تک فرصت ( اجازه ) ی که
  پس از چندین دهه ممنوعیت عیان و نهان برای
پرداختن سیما و سینما به اسطوره های تاریخ
   باستان و معاصر ایران نصیب شده بود.

خط اصلی و سوژه اولیه به نظر بسیار جذاب و وسوسه برانگیز
مینمود :

{{ کشور ایران از سوی قدرتهای جهانی احساس خطر میکند پس "‌شهید ابراهیم حاج همت " روانه
تاریخ میشود تا از پهلوانان و سرداران تاریخ ایران مدد جویی کند که در این بین او چهل سردار ادوار
مختلف تاریخی را هم داستان کرده و به نبرد دشمنان می رود }}

اما در عوض آنچه که پخش شد تقلب و کثافتکاری در تاریخ و اساطیر ایران آنهم با ضعیف ترین پرداخت
سینمایی و هنری را به نمایش گذاشت چرا که آگاهانه درسی پر از غلط را به کودکانی که شاید
تماشاگر این جعل بودند تزریق نمود .

واقعن خنده دار است زمانی که به تماشای سریالی با درون مایه اساطیر برگرفته از شاهنامه و
افسانه ها و تاریخ ایرانی نشسته اید دیدن رجز خوانی های " ابونافع یا رافع " ! و هل من مبارز طلبی
"‌مالک اشتر نخعی " آن هم نه در بیابان های حجاز و یمن که در سواحل خوش آب و هوای رامسر و چالوس.

هر چند که اوج بلاهت سازندگان این سریال آنجا بود که استاد ارجمند "داریوش ارجمند" را در خفتان
رستم دستان سوار بر اسب به مقابل کماندوهای آمریکایی نشاندند و پرچم یا حسین دستش دادند و
دیالوگ در دهان تهمتن خواندند که : حیدریم .. حیدریم .. !‌

پس چنین شد که سیاهه بازیگران و عوامل گرانسنگی که با دیدنشان هر بیننده ای توهم یک
" ارباب حلقه ها " ی وطنی را در ذهن متصور میشد نه موجب اعتباری برای سیما شد و نه خاطر
مکدر یاده خلائق را از خط قرمزی به نام اساطیر پیش از اسلام زدود و نه ترغیبی شد برای شناخت
و شوق مطالعه تاریخ اسلام .
آش درهم جوشی شد که نه سورئال وطنی بود و نه محل رخداد انتزاعی شرقی ، اخته و ابتر دریغ از
ابتکار و ذوق نه کسی چشیدش و نه برای کسی هوسی و هویتی ساخت .

16 و 17 دی

omidvar — Sun, 06 Jan 2008 09:40:18 GMT

مهتاب

می تراود مهتاب
می درخشد شب تاب
نیست یکدم شکند خواب به چشم کس ولیک
غم این خفته چند
خواب در چشم ترم می شکند.

نگران با من استاده سحر.
صبح میخواهد از من
کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر.
در جگر لیکن خاری
از ره این سفرم می شکند.

نازک آرای تن ساق گلی
که به جان اش کشتم
و به جان دادم اش آب.
ای دریغا! به برم می شکند.

دست ها می سایم
تا دری بگشایم.
بر عبث می پایم
که به در کس آید.
در و دیوار به هم ریخته شان
بر سرم می شکند.

می تراود مهتاب
می درخشد شب تاب
مانده پای آبله از راه دراز
بر دم دهکده مردی تنها
کوله بارش بر دوش
دست او بر در، می گوید با خود:
غم این خفته چند
خواب در چشم ترم می شکند.

/////////////////////////////////////
علی اسفندیاری ( نیما یوشیج )

بوسه بر رخ مهتاب

(( قسمت بیست و ششم ))

بهادر یک بار دیگر و برای آخرین بار دسته چاقویی را که
زیر لباس مخفی کرده بود لمس کرد .
تنها نقطه قوت و اتکای ذهن آشفته او در آن عصرگاه رو به تاریک پارک طالقانی همان چاقوی بلند
آشپزخانه بود که در نهایت استیصال شاید میتوانست برگ برنده ای برای او به حساب آید ....

جشن تولد چهار عدد متولد ماه دی

omidvar — Wed, 02 Jan 2008 09:38:18 GMT

جشن تولد چهار عدد متولد ماه دی

خوب این خیلی خوب است که آدم در

ماهی به ماهی ِ دی به دنیا بیاید که بس

زیباست و خوب است و پر است از اتفاقاتی

عزیز و از این همه بهتر که دوستانی داشته

باشد همه گل، همه خوب ، همه ماه ...

حتی ماه تر ازماه عزیز دی .

دل و دیده عزیزانی که منت گذاشتند و آمدند همیشه شاد و جای تمامی دوستان که اگرچه در
بین مان نبودند و خاطرشان سبز بود خالی که جشن تولد نمیدانم چند سالگی
من و سعید کریمی و مجی و پروشات عزیز با حضور جمعی از عزیزان آنقدر خجسته و زیبا شد که
اگر نتوانم بگویم بی نظیر میتوانم مدعی کم نظیر بودنش باشم و البته این لذتی بود که در حضور
آن جمع عزیز بدست آمد و ماندگار شد .
ممنون از همه . همه روزهایتان شاد .

آقا فردین . . .

omidvar — Sun, 30 Dec 2007 09:36:18 GMT

تقدیم به ... که فردینـی بود واسه خودش ..

به قول بابا ، آقا فردین بود که به این مردم یاد داد
هیچ شغلی عار و ننگ نیست ،کار خجالت نداره .

آقا فردین بود که یاد داد اعتبار نون به بازوی
مرده نه به گردن کجش
آقا فردین بود که یاد داد به این مردم اینقدر شلوارشون
رو به ضربُ زور کمربند تا روی سینه بالا نکشن.
آقا فردین بود که یاد داد مرد زشته براش که هی بره
کله رو ته تراش کنه ..
آقا فردین بود که یاد داد سشوار کشیدن مو رو
خوش فُرم میکنه ..
اطو کشیدن آدمو خوش قواره ..
آقا فردین بود که یاد داد مرد اگه هر روز صورتشُ
بتراشه .. خوشگل تره .. زن پسندتره ..
خلاصه که ... یک کلام ..
آقا فردین بود که یاد داد مرد باس چه شکلی باشه ...

خدا بیامرزدش .. وقتی پروین خانوم تعریف کرد آقا فردین تا آخر عمر سر هر ماه واسش
خرجی می فرستاد تا لنگ کرایه خونه نباشه ... بابام چشاش خیس شد ..
آخه بابا هم از آقا فردین یاد گرفت .. راه رفتنُ .. حرف زدنُ .. لباس پوشیدنُ .. ورزش کردنُ ...
نه فقط بابا ... همه جوونای چل سال پیش .. همشون چششون به سر و تیپ آقا فردین بود ..
خلبان میشد همه انشا مینوشتن در آینده میخواهم خلبان بشوم . جنگ نبود که .. فردین بود و عشقش .
دکتر میشد ، مهندس میشد ، لوطی میشد ، لات می شد ... لات .. گفتم لات ... ای روزگار ..
والله به اون قرآن سینه محمد قسم لات و لات بازی اون وقتا اینجوری نبود .. حرمتی بود .. عزتی بود ..
آخه کی اون روزا کسی وجود می کرد زن و ناموس مردمو الکی الکی عارض بشه گیس کشون
بگیره بندازه تو ماشین منکرات؟ خدا وکیلی بچه های سر گذر سیراب شیردون یارو رو میکشیدن بیرون ..
مردی بود .. مردونگی بود ... الانه بهش میگن لات بازی .. میگن اوباش .. میگن ...
الله اکبر .. خوب بابا جون اگه اون که جلوی صدتا آجان درمیومد و نمیزاشت چش ناپاک به تن و بدن
زن و دختر مردم بیفته لات بود خوب والله به غیرت همون لاتها. خداوکیلی بَهز ِ این قرمساق بازیها بود که الانه
به اسم دین و مصب میکنن این لامصبا.هیشکی هم نیس یخشونُ‌ بچسبه بگه د ِ‌ آخه لامُروت ها سزا نیست
با این جماعت این همه نامردی .خوب آخه هیشکی نیست مثل آقا فردین بازم یاد بده به این مردم.

حالا بچه کلاس پنجم میبینی یکی تریپ مردونگی لوطی
بازی ور میداره .. میگه : طرف فردین بازی درمیاره ها ..
اصل هیشکی هم نمی پرسه آخه تخم جن تو که
همش ده دُوازده سالته آقا فردینُ چی میشناسی؟
خوب میشناسن دیگه ... هنوز عکسش بغل عکس
خدابیامرز آقا تختی و حضرت علی رو طاقچه
خونه مردمه .. روی دخل دُکـونِ ..
روکش تو دوزی تاکسی هاست.
خوب میشناسن دیگه ..

خدا نگذره ازشون ... دق کُشش کردن بی ناموسا ...
مرد نبودن نامردا ... هول ورشون داشته بود

گفتن نکنه بازم فیلم بازی کنه ..
باز براش سر و دست بشکونن ..
که میشکوندن ...
باز مردی و مردونگی رو هوار کنه ..
که می کرد ..
گفتن اصل بیتره خودش بشکنه ...

غربتی ها فکر کردن آقا فردین میمیره ..
دیگه نمیدونن اونی که پیاز پای دیزی رو
با گنج قارون تاخت نمیزد الکی
سلطان قلبها نشده بود که .
خوب .. سلطان قلبها هم مرگ نداره ..
آقا فردین زنده اس .. میخونه :‌
حالا پاشو حالی بکن . برقص و خوشحالی بکن . مانند ما شو .. بیشین و پاشو .. حالا که کبکت میخونه ..

حرف حساب جواب نداره

omidvar — Mon, 24 Dec 2007 09:35:18 GMT

چارتا خونه ی کلنگی

"چارخونه" این روزها به هر چیزی شبیهه الا سریال طنز .
ضعفهای اساسی این سریال از فیلمنامه تا کارگردانی
و بازیگری بیداد میکنه و در این بین معلوم نیست انتظارات
این مردم غم آلوده پر دردسر که هر شب به امید یک لبخند
به سراغ این سریال میرند و دست خالی بر میگردند رو چه
کسی پاسخگوست.
باید پرسید تا به کی کلیشه های فرسوده کمدی آبگوشتی
دهه های چهل و پنجاه یا شوخی های کلامی تقلیدی ِ
"تقی ظهوری" و "سپهرنیا" به مدد فیلمنامه نویسان آماتور
و بی ذوق این سریال خواهند آمد و تا کی کپی برداریهای
ناشیانه از دیگران جواب خواهد داد ؟‌
تاسف باره وقتی کمدی کلاسیک های هل روچ در دهه های 20 و 30 میلادی رو با این سریال مقایسه میکنیم .
وحشت آوره که آقایون حتی زحمت دیدن دوباره چاپلین و بروکس و کیتن رو بخودشون نمیدن تا حداقل از روی
سرمشقی مناسب کپی کنند. دستپخت بی طعم و بدمنظر جناب صحت که مثلن قرار بود سرگرم کننده
شبهای زمستان خانواده ها باشه اینروزها باعث سردرد شده و البته چاره ای هم نداریم جز تحمل و صبر
برای پایان.

التصاویر المنتخبیه فی المگزین ! النشنال جئوالغرافیه من العام 2007

نشریه معروف "نشنال جئو گرافیک" که معرف حضورتون هستند؟‌
همون نشریه اجنبی که در جریان نام گذاری نفتی عربی برای
خلیج فارس ایرانی ها رو بیشتر از موضوع کاریکاتورهای دانمارکی
( کاریکاتورهای گل محمدی ) ناراحت و آشفته کرد .
ایشون یعنی همین نشریه 10 عکس برتر خبری ـ طبیعی 2007
رو منتشر کرده که من رسمن از تمام خوانندگان میخوام که
عکسهای این نشریه رو تحریم کنن تادرس عبرتی باشه برای
آمریکای جهانخوار و ایادی استکبار جهانی و رامین جهانبگلو و
غفور جهانی و جهانشاه قزوینی و جنت آباد و فلکه دوم صادقیه
و خلاصه هر چی چیز مربوط و غیرمربوط به ما هست.
فقط به جهت ارضای حس فضولی معدودی "خواننده نما " یکی از
عکسها رو گذاشتم که متعلق به یک گونه ناشناخته خوشحالهست
در اعماق اقیانوس که من اسمش رو میزارمPardisius Partosioos
و باقی عکسها رو هم تحریم میکنیم چون به سیاق عادت مالوف و
مسبوقمون اصولن نادیدن حق مسلم ماست !!!
لینک 10 تصویر برتر (( 1 ـ 2 ـ 3 ـ 4 ـ 5 ـ 6 ـ 7 ـ 8 ـ 9 ـ 10 ))

حرف حساب جواب نداره

توی تاکسی نشسته بودم و دندون هام از روز
حرص داشتن عملیات شب زفاف انجام میدادن .
دلیل داشتم واسه عصبانیت . تنها بخش خبری
که من علاقه دارم حتمن ببینم و اغلب روزها
نمیرسم که ببینم اخبار ورزشی عصرگاهی هست
و امروز که فرصتی دست داده بود تا برسم به زمان
پخش توی ترافیک گیر کرده بودم .
ماشین پشت ماشین مسافر پشت مسافر بوق بعد
از بوق .. خلاصه حسابی کفرم در اومده بود .
راننده هم ماشالله خونسرد ...
پیرمرد وامیساد وامیساد وامیساد قائده دو تا تریلی
جلوش خالی بشه بعد تلک و تلک دنده قارقارک رو
چاق میکرد و تا میومد دو متر بره جلو از چپ و راست
یه سری عوضی جای ما رو میگرفتن و دوباره
ما همونجایی بودیم که بودیم ..

دیگه به اوج عصبانیت رسیده بودم که در نهایت خشم از روند رو به کند حرکتمون گفتم :‌
ـ واقعن که وضع رانندگی توی تهران دیگه خیلی خر تو خر شده ...
پیرمرد راننده همچنان آروم و خونسرد نگاهش رو از شیشه جلو بر نداشت.. یه اهومی کرد و با لهجه
شیرین آذری گفت :
ها بالام .. خر تو خریه ... از اون بدتر موسافیرا رو بگو ... محشرن ماشالله .. یکی از یکی اولاخ تر !!!
اولش دوزاریم نیفتاد چی گفت ..
اما بعدش که فهمیدم .. زبونم رفت یه قسمت سکرت از بدنم ..
خوب .. آخه حرف حساب که جواب نداشت .. داشت ؟‌!!!

موضوع انشاء :‌ خاطره ای از شب یلدا بنویسید .

omidvar — Fri, 21 Dec 2007 07:55:18 GMT

موضوع انشاء :‌

خاطره ای از شب یلدا بنویسید .

به نام خدا و با اجازه خانم اتحادی .
خانم اتحادی الانه 11 سال از آن زمانی که شما معلم کلاس اول من بودید میگذرد و من مشغول انجام
خدمت مقدس سربازی هستم .
یک شب سرد اول زمستان است و من در دانشکده علومِ پادگان بیست و یک حمزه جایگزین کوروش شده ام
که میخواست برود پارتی و من به این شرط قرار شد جایش در دفتر نگهبانی فرماندهی پاس بدهم که او
شماره تلفن دوست دخترش را به من بدهد تا هم او را پیچانده باشد و هم شیفت نگهبانیش را دو دره کرده
باشد و هم من راضی بشوم جای او در پادگان بمانم .
آن شب سرد اول دی ماه که شب یلدا هم بود ما در پادگان نه تخمه و آجیل داشتیم نه هندوانه .
ما حتی تلویزیون هم نداشتیم . تنها چیزی که شبهای پادگان ما را دوست داشتنی میکرد یک خط تلفن
مستقیم و بدون داخلی از دفتر فرماندهی بود که میشد با آن به هر کجایی که آدم دلش می خواهد زنگ زد .
تازه آن موقع ها شماره اندازی هم نبود که معلوم بشود کی از کجا زنگ زده .

آن شب کوروش که رفت من بعد از آنکه از شام را در آشپزخانه شام کوفت کردم ( دو تا سیب زمینی
نیم خام ، نیم پخته با نصف نان بربری خشک شده را نمی خورند بلکه کوفت می کنند ) پاکت سیگارم را
با یک قوطی کبریت برداشتم و آمدم واحد فرماندهی .
چای را هم گذاشتم دم بکشد . تلفن را برداشتم و در حالیکه دل توی دلم نبود شماره را آن دختر را گرفتم
که کوروش زیر شماره اش نوشته بود مهناز .

چندتا زنگ که خورد او گوشی را برداشت اما تا فهمید مزاحمم قطع کرد . من دوباره شماره را گرفتم و اینبار ..

   ـ چی میخوای بچه ؟‌ واسه چی زنگ میزنی ؟‌

ـ من بچه نیستم خانوم .. مهناز خانوم .. من سربازیم الان .

ـ بچه سرباز کدوم خری بهت گفته من مهنازم ؟‌

ـ یه نفر

ـ همون خری که شماره منو بهت داده ؟‌

  ـ آره ..

  ـ اگه بگی کی بوده .. یعنی اگه راستشو بگی قول میدم تا
    دو ساعت دیگه باهات حرف بزنم .

ـ از کجا بدونم دروغ نمیگی .

  ـ از اینجا که اگه نگی یا دروغ بگی همین الان قطع میکنم گوشی رو هم از پریز میکشم .
فکرشو بکن شب یلدایی باید سماق   بمیکی و کف کنی .. .
ـ خوب .. ببین من آدم راز نگهداری هستم . اما خداییش تو صدای نازی داری .من نگفتهم ها اما کوروش
شمارتو داد. گفت سرتو گرم کنم تا اون به پارتی رفتن برسه .کلی هم پشت سرت هی گفت این آویزونم
شده و .. از این حرفها .
خلاصه که من آن کوروش حرامزداه را مثل آب خوردن فروختم و آن شب آن دختره که اسمش مهناز نبود و
مستانه بود نه دو ساعت که تا نزدیکی های مراسم پرچم و صبحگاه با من حرف زد .
من خیلی خوشم آمد . البته او هم خودش گفت خوشش آمد . فردای آن شب وقتی به کوروش گفتم که تا
صبح با مستانه تلفنی حرف زده ام داشت شاخ در می آورد . باورش نمیشد .
مستانه آنقدر دقیق مشخصات خودش را به من گفته بود که کوروش فکر میکرد من همان دیشب او را ......

بعد از آن شب نمیدانم چه شد که من دیگر به مستانه زنگ نزدم . شاید هم زدم و او جواب نداد .
شاید هم تلفنش را گم کردم . نمیدانم .. اما هر روز برای کوروش خالی میبستم که با مستانه کجاها
رفتیم و چه کارها کردیم و آن بیچاره هم هی رنگ عوض میکرد و نمیدانم چرا مثل این آدم های غیرتی میشد .

به هر حال آن شب یلدای سرد ، در آن پادگان بدون امکانات . من با یک بسته سیگار و چند لیوان چایی
بهترین شب یلدا را در تمام تهران گذراندم .

خانم اتحادی ، شما که سربازی نرفته ای . خیلی ها نرفته اند . اما آنها که رفته اند می دانند که چرا آن
شب یلدا از تمام شبهای یلدای دیگر برایم ماندنی تر شد .

این بود انشای من .

اجی مجی لاترقی ...

omidvar — Tue, 18 Dec 2007 07:54:18 GMT

اجی مجی لاترقی

تو یک تیپ "مشاور" هستی. بعضی ها فکر می کنند که تو قوی ترین و با نفوذترین شخصیت،
در بین مردم هستی. البته این گروه اشتباه می کنند.
واقعیت این است که تو نمی خواهی دیدگاهها و اعتقادات شخصی خود را به دیگران تحمیل کنی.
با این حال تو برون گرا و باهوشی و دوست داری خودت را درگیر مسائل دیگران کنی.
تو دقیقاً مصداق این اصطلاح هستی که می گویند "معلّمها در عین حال دانش آموز هم هستند"
و به همان اندازه که دوست داری یاد بدهی، دوست داری که یاد هم بگیری و این موضوع تو را
راضی می کند.
تو تنها و بیکس ( به فتح ک ) ! نخواهی مرد، امّا هرچه بیشتر به پایان عمرت نزدیک می شوی،
بیشتر در خودت فرو می روی و به این فکر می کنی که آیا زندگیت کلّاً معنی و هدفی داشته؟
این حالت ممکن است ده ها سال طول بکشد. ضمناً تو به احتمال زیاد بعد از همسرت خواهی مرد.

توضیح + پنش تا ات :

۱ ـ آنچه که خواندید نتیجه یک تست یا فال گیری یا چه میدانم همین قبیل جادو جنبل هاست .
چنانچه شما نیز مثل من در این قسم امور رمل و اسطرلاب و کف بینی و فال قهوه و غیره حس
کردید به مشوارتی نیاز دارید شک نکنید یک چیزیتان می شود. چنانچه من الان خیلی یک چیزیم است.

۲ ـ (( این قسمتش را یواشکی بخوانید : تست را از پروشات کش رفته ام ))

۳ ـ در راه بازگشت از کرمانشاه و از داخل اتوبوس در حال حرکت چند عکس از مناظر اطراف
گرفتم که در قطع کوچک پایین صفحه مشاهده می کنید .

۴ ـ به قول فرناز ( ره ) این کشور هر دهاتش یک هنر است .
فرناز ( ره ) خودش هم هنر است هم هنرمند .
(( کافی است بتوانید با پردیس فامیلتی طولانیتر از یکسال را تداوم بدهید ، هم هنرید هم هنرمند .
نتیجه : این بنده خدا بیست و اندی سال است هنرمند است ))

۵ ـ برای توضیح / تشریح / کالبد شکافی و یا عصب کشی عکسها مراجعه شود به
بابک که حالیه گویا هم خود و هم وبش محتضرند . تنشان به ناز طبیبان مبتلا مباد انشالله !

عکس ها در سایز بزرگتر : ( 1 ـ 2 ـ 3 )

{{ تقدیم شد به آنان که نان در می آورند ، نان پدرشان را در می آورد }}

خدا بیامرزدت آقای زورو

omidvar — Fri, 07 Dec 2007 19:36:17 GMT

خدا بیامرزدت آقای زورو

الهی بمیرم واسه اون غریبیت آقای زورو .
خدا شاهده هیچ خبر نداشتم چندین ساله که به رحمت خدا رفتین .
آخه شصت پنج سالگی که نشد سن واسه مُردن آقای زورو . اونم مردن شما ..

یادتون بخیر آقای زورو .. هر وقت فیلمتون شروع میشد درس و مشق که پشم ،من اگه نعوذبالله خدا هم باهام
کار داشت محال بود از جلو تلویزیون جُمب بخورم .جُمب که هیچ ، مجسمه ی مست می شدم پای تلویزیون.

   یادش بخیر اون گروهبان گارسیا،با اون شیکم قلمبه ..
درسته که مثلن دشمن شما بود اما خداییش آدم
خوبی بود ..

  خودمونیم یه چند دفعه ای هم که پا داد دستگیرتون
  کنه قضیه رو لوطی خورش کرد رفت ..

راستی یه پیشکار داشتین .. همون کچله که لال هم
   بود چی بود اسمش؟‌آآآآ .. آهان .. برناردو ..
   چه مرد نازنینی بود ..

راستی از اسب تون چه خبر آقای زورو ؟‌..
تورنادو رو میگم.

نکنه اونم مُرده آقای زورو ؟‌
آخی .. آره دیگه .. اونم تا حالا باس مُرده باشه ..
اصلن همتون باس تا حالا مُرده باشین ..

وقتی زورو بمیره ... بقیه که دیگه ..

یه چی بگم آقای زورو ؟، شما واسه من یه قدیس بودین به تمام معنی .. یعنی .. میدونی چه جوریه ..
خداوکیلی خجالت داره اما خوب میگم بهتون .. یه دفعه از بابام خواستم سبیلش رو نازک کنه تا شکل شما
بشه و بعدش بره از بازار کلاه و شنل و نقاب سیاه بخره . بابا خندید و گفت : خوب حالا من سبیل کلارک گیبلی
هم گذاشتم و کلاه وشنل هم پوشیدم این پیکان 55 سفید یخچالی که جای اسب زورو نمیشه که ..
و من که تنها بدبختی دنیا رو در این می دیدم که چون توی شهر داریم زندگی میکنیم پس اسب هم نداریم تا
خدات روز زندگی رو به ننه بابام سگ کردم که چرا ما نمیریم توی دهات زندگی کنیم ...

آقای زورو مدیون تون نباشم .. یه دفعه چادر مشگی مامان رو با قیچی تیکه تیکه کردم و ازش یه نقاب و یه
شنل در آوردم توپ ... در بدر بودم کلاهش رو چیکار کنم که مامان رسید ...
آخ .. آقای زورو .. چشمتون روز بد نبینه .. هنوز یادم میفته گلاب به روتون پشتم میسوزه بس که که مامان
با کفگیر کوبید تو پشتم که فلان فلان شده ی خُل و چل دیگه آبرو حیثیت واسمون نذاشتی جلوی در و همسایه
.. اون از اون که تا دیروز گیر داده بودی برات چیتا بخریم و دم به ساعت ظهر و نصف شب جن میگرفتت شیهه
کشون لخت و پتی با یه تا شورت شیرجه میزدی توی کوچه ادای تارزان در میاوردی حالام که واسه من شدی
زورو پدر سگ ...

آقای زورو .. خدا بیامرزدتون .. بعد از شما بازم زورو ساختن ... بازم قشنگ بود .. اما خداییش یه چیزایی
دیگه تکرار نمیشن .. یا اگه هم تکرار بشن مثل اولیش نمیشن ... مثل عشق اول آدم میمونن ... مثل بچگی ...
شما هم دیگه تکرار نمیشین ...

خدا بیامرزدت آقای زورو ...
خدا بیامرزدت ..

این نوشته به مناسبت روز جهانی کودک و تلویزیون تقدیم شد به خاطر شیرین "‌ گای ویلیامز " بازیگر سریال زورو

Guy Wiliams